ترجمه خطبه 140 حضرت عل? (ع) در نهج البلاغه

* پرهيز دادن از غيبت و بدگويي
كساني كه گناه ندارند و از سلامت دين برخوردارند، رواست كه به گناهكاران ترحم كنند و شكر اين نعمت گزارند ، كه شكرگزاري ، آنان را از عيب جويي ديگران باز دارد ، چرا و چگونه آن عيب جو، عيب برادر خويش گويد و او را به بلايي كه گرفتار است سرزنش مي كند؟
آيا به خاطر ندارد كه خدا چگونه او را بخشيد وگناهان او را پرده پوشي فرمود؟ چگونه ديگري را بر گناهي سرزنش مي كند كه همانند آن را مرتكب شده ! يا گناه ديگري انجام داده كه از آن بزرگ تر است؟
به خدا سوگند! گرچه خدا را در گناهان بزرگ عصيان نكرده و تنها گناه كوچك مرتكب شده باشد ، اما جرات او بر عيب جويي از مردم ، خود گناه بزرگ تري است.
اي بنده خدا ، در گفتن عيب كسي شتاب مكن ، شايد خدايش بخشيده باشد و بر گناهان كوچك خود ايمن مباش ، شايد براي آنها كيفر داده شوي! پس هر كدام از شما كه به عيب كسي آگاه است ، به خاطر آنچه كه از عيب خود مي داند ، بايد از عيب جويي ديگران خودداري كند و شكرگزاري از عيوبي كه پاك است ،او را مشغول دارد از اينكه ديگران را بيازارد.