دو سال پیش، محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور ایران، در شهر مشهد اعلام کرد ایران به فرآوری اورانیوم و تولید کیک زرد دست یافته است.از آن روز مقرر شد بیستم فروردین روز ملی فن آوری هسته ای نامگذاری شود. با تکرار این جمله که " خبر خوشی در راه است " از بهمن ماه سال 86 از آن و در بین رسانه های داخلی و خارجی هیجان شنیدن خبر را برای مردم افزایش یافته است.
امروز هم دو خبر هسته ای قرار است اعلام شود، که این دو خبر عبارتند از 1- بهره برداری از کارخانه تولید سوخت هسته ای 2- آزمایش نسل جدید سانتریفیوژها، که در نوع خود بی نظیر و افتخاری برای ایران اسلامی است.
براین اساس و در پی زحمات دانشمندان کشورمان نام ایران بعنوان هشتمین کشور دنیا که به دانش و توانایى فرآورى اورانیوم در تأسیسات یو.سى.اف اصفهان دست یافته است در کنار سایر اعضاى باشگاه هسته اى (روسیه، امریکا، کانادا، انگلیس، فرانسه، چین و برزیل) حک شده است. البته دست یابی به این موفقیت به سادگی صورت نگرفته، بلکه در این راه امریکا و غرب با تمام قواى خود در صحنه هاى مختلف بین المللى ظاهر شده و با طرح اتهامات و ادعاهاى ساختگى و استفاده ابزارى از سازمان ها و نهادهاى بین المللى، تمامى تلاش خود را بر آن قرار داده اند که مسیر هسته اى در ایران را به بهانه تهدید صلح بین المللى متوقف سازند که یادآوری این تاریخ این نیروگاه نشانه ای از موضوع می باشد.
قرارداد ساخت نخستین نیروگاه ایران پیش از انقلاب و در نوامبر 1974 (دی 1353) منعقد و کار به وسیله شرکت آلمانی کرافت ورک اونیون (KWU) آغاز شد. محل ساخت این نیروگاه نیز در مه 1975 (اردیبهشت 1354) در 18 کیلومتری جنوب بندر بوشهر بین دو روستای هلیله و بندرگاه انتخاب شد و چندی بعد به طور رسمی استارت راه اندازی این نیروگاه با آغاز روند کار ساختمانی زده شد.
با این حال پس از پیروزی انقلاب عملیات ساخت این نیروگاه ها عملاً متوقف شد و در طول جنگ ایران و عراق تاسیسات موجود چندین بار مورد حمله هوایی قرار گرفت که در اثر آن آسیب هایی به تجهیزات و ساختمان های موجود وارد شد.
با پایان جنگ تحمیلی هشت ساله، بار دیگر مقامات جمهوری اسلامی ایران به فکر ساخت این نیروگاه افتادند ولی این بار با کنار کشیدن پیمانکار آلمانی برای ادامه روند ساخت با روس ها پای میز مذاکره نشستند تا اینکه در تاریخ 18 دی ماه 1373 قرارداد تکمیل و راه اندازی واحد یک نیروگاه اتمی بوشهر به صورت مشارکتی بین ایران و روسیه منعقد شد.
این قرارداد پس از آنکه چند سالی به حالت تعلیق درآمد در مردادماه 1377 بار دیگر مورد بازبینی کلی قرار گرفت و کلید ساخت نیروگاه اتمی بوشهر در اختیار شرکت دولتی اتم استروی اکسپورت روسیه قرار گرفت و قرار بود تا آغاز سال 2000 این پروژه تکمیل و به پایان رسد. حجم کل این قرارداد حدود یک میلیارد دلار ارزیابی می شود.
براساس اولین تاریخ مورد توافق ایران و روسیه ، قرار بود این نیروگاه در هشتم ژوئیه 1999 تکمیل شود اما تاریخ بهره برداری از آن تاکنون حدود 10 سال است که به تعویق افتاده است.
با این حال موعد در نظر گرفته شده برای روسیه نزدیک به هشت سال است که به طور مداوم و به دلایل مختلف به تاخیر می افتد و هر بار شرکت روس بهانه ای را برای تاخیر در تکمیل این نیروگاه عنوان می کند و در این بین نیز هر بار تاریخی جدید را برای راه اندازی نیروگاه بوشهر مطرح می کند.
پیش از این مشکلات مالی بر سر راه ادامه ساخت این نیروگاه و قدیمی بودن قطعات و تجهیزات آلمانی در آن و احساس نیاز برای به روز شدن و تبدیل آنها به قطعات و تجهیزات روسی از جمله دلایل تاخیر و راه اندازی این نیروگاه از سوی شرکت اتم استروی اکسپورت عنوان شده بود.
هم اکنون این نیروگاه در مراحل نهایى تکمیل است و شرکت پیمانکار روسى بر شمار نیروهاى خود براى افزایش سرعت کار در این نیروگاه افزوده است. روسیه همچنین از روز ۱۶ دسامبر ۲۰۰۷ تحویل سوخت هسته اى به نیروگاه را آغاز کرده و عرضه سوخت براساس توافقنامه بین دولتى روسیه و ایران و تحت کنترل آژانس بین المللى انرژى اتمى انجام شده است.
پیش راه اندازی نیروگاه هسته ای بوشهر که در 7 اسفندماه سال گذشته کار خود را شروع کرد، در واقع تاکید مجددی است بر صلح آمیز بودن کل فعالیت های هسته ای ایران و خط بطلانی است بر یاوه گویی های بیکران کسانی که ملت غیور ایران را در طول سالهای گذشته بابت خواسته بر حق خود تحت انواع فشارهای سیاسی و اقتصادی قرار داده اند.
راه اندازی نهایی نیروگاه هسته ای بوشهر، قطعا برای فردای ایران اسلامی که روند پرشتاب توسعه را بر اساس سند چشم انداز بلندمدت جمهوری اسلامی طی می کند، بسیار حائز اهمیت است و می تواند پاسخگوی نیاز نسل های آینده برای دستیابی به انرژی سالم، پایدار و پاک باشد، زیرا تصور فردای بدون نفت و گاز و بدون انرژی جایگزین، تصور روزگاری سخت و سرد خواهد بود که کسی توان ایستادگی روی پای خود را نخواهد داشت.